آموزش هنرهای رزمی شائولین

آموزش هنر رزمی شائولین

کتاب آموزش هنرهای رزمی شائولین نوشته رابرت اسمیت یک منبع آموزشی مفید و یک راهنما برای یادگیری هنرهای رزمی شائولین است.

شائولین در زبان ماندارین به معنای جنگل كوچک یا جنگل جوان و نام معبدی قدیمی و معروف است كه در كوه های سونگ شان Song Shan در استان دنگ فنگ در ایالت هنان Henan واقع در قسمت مركز چین قرار دارد. این معبد شائولین سو، شائولین چی و در زبان کانتونی سیولام Sil Lum نامیده شده و در ژاپن بنام شورینجی شناخته می شود. 

راهب مشهور بودهیدهارما در قرن 6 میلادی هجده حركت معروف خود، شیپالوهان شو را در آنجا پایه گذاری كرده است. این معبد در سال 495 میلادی به دستور امپراطوری از سلسله وی شمالی بنام هسیائو وِن Hsiao Wen و برای راهبی هندی بنام باتواو Batuo یا فوتواو Fotuo بنا شده است.

گفته می شود كه قبل از آمدن بودهیدهارما (تامو) دو مریدِ راهب باتواو، بنام های هوئی گوانگ و سِنگ جو در هنرهای رزمی مهارت داشته اند لذا سبك های شائولین زودتر از آمدن تامو، شروع شده اند. در طی سلسله كی (577 م – 550 م) راهبان شائولین، مهارت های فراوانی در هنرهای رزمی و اسب سواری بدست آورده بودند.

کونگ فو که در اصل تمریناتی برای حفظ سلامت جسمانی بود به ناگزیر برای دفاع در برابر مهاجمان به معبد نیز استفاده می‌شد. در نهایت شائولین به راهبان مبارزش که در کونگ فو مهارت تمام داشتند، مشهور شد. این راهبان بودایی به رعایت اصولی تحت عنوان اخلاق رزمی مقید بودند. این اصول شامل ممنوعیت‌هایی از جمله خیانت نکردن به استاد و مبارزه نکردن برای اهداف بیهوده بود. همچنین هشت قانون برای ضربه زدن یا ضربه نزدن به برخی از نواحی بود به نحوی که حریف، دچار آسیب و جراحات شدید نشود.

کتاب آموزش هنرهای رزمی شائولین

تاریخچه هنرهای رزمی شائولین

تاریخچه هنرهای رزمی چینی قبل از شائولین به دوره‌های مختلف تاریخی چین بازمی‌گردد و نشان‌دهنده وجود هنرهای رزمی در این منطقه برای هزاران سال است. اطلاعات درباره این دوره‌ها و هنرهای رزمی آن زمان به شکلی گسترده در سالنامه‌های بهار و پاییز وو و یو، کتاب‌های تاریخی سلسله هان، و منابع مورخ بزرگ ثبت شده‌اند.

یکی از مثال‌هایی از هنرهای رزمی چینی قبل از تأسیس معبد شائولین، هنر کشتی چینی Shuai Jiao است که به چندین قرن قبل از تأسیس معبد شائولین بازمی‌گردد. چون صومعه‌های چینی زمین‌های بزرگی داشتند و منابع ثروتمندی به عنوان درآمد منظم برخوردار بودند، راهبان نیاز به محافظت از خود داشتند. از این رو، اطلاعات تاریخی نشان می‌دهد که حتی قبل از تأسیس معبد شائولین، راهبان سلاح داشته و به هنرهای رزمی مشغول بوده‌اند.

در سال 1784، کتاب “بوکس کلاسیک: روش‌های ضروری بوکس” اولین اشاره به معبد شائولین به عنوان محل پدیدآمدن بوکس چینی داشت، اما این اطلاعات اشتباه بوده ولی نشان‌دهنده اهمیت تاریخی کونگ فو شائولین می‌باشد.

در دوره‌های جنوبی و شمالی (420–589 پس از میلاد)، معبد شائولین تأسیس شد. در سال 495 پس از میلاد، معبد شائولین در میان کوه‌های سونگ در استان هنان ساخته شد. اولین راهبی که بودیسم را در آنجا موعظه کرد، راهب به نام بودابهادرا بود که به چینی ها باتوئو نامیده می‌شد. سوابق تاریخی نشان می‌دهد که اولین شاگردان چینی باتوئو دارای مهارت‌های رزمی استثنایی بودند.

تأثیر بودیدارما در این دوران به عنوان انتقال دهنده بودیسم چان به چین شناخته می‌شود. این ایده که بودیدارما هنرهای رزمی را در معبد شائولین پایه‌گذاری کرد، در قرن بیستم منتشر شد، اما به عنوان یک افسانه قدیمی قرن هفدهم شناخته می‌شود که ادعا می‌کند بودیدارما فلسفه‌های چان بودیسم را به راهبان آموزش می‌داد تا از آن در هنرهای رزمی استفاده کنند. این افسانه از یک تائویست با نام مستعار “مرد انعقادی بنفش راه” در سال 1624 منشأ گرفته و در قرن هفدهم به تأثیر بوده‌است